Actividades

A actividade que propomos para descifrar as diferenzas da vida dun neno do rural e outro da cidade consiste en levar a cabo o intercambio de correspondencia entre dous colexios situados en entornos sociais diferentes: un colexio estará ubicado nunha aldea e outro estará localizado nun entorno urbano.

Os nenos dun dos centros intercambiarán cartas con outros do seu mesmo nivel educativo para amosarlles como viven eles no seu entorno e así poder comparar os seus modos de vida cos dos seus compañeiros. 

Logo, a partir das diferenzas que van encontrando dos modos de vida dos seus amigos por correspondencia deberán elaborar un mural no que se compare a vida da cidade e do campo.

Deste modo os nenos viven a historia do blog e constrúen os conceptos do despoboamento rural a través das súas propias experiencias.

Para levalo a cabo, as cartas serán enviadas aos colexios e serán os profesores os encargados de repartilas.

Esta actividade pode desenvolverse nun trimestre, para facilitar que os nenos reciban cartas de abondo e poidan adquirir suficientes caracteristicas a comparar.

Lembranzas do pasado

                                               Santiago de Compostela,  14 de abril de 2022

Hoxe atopei as nosas cartas e volvín a aquela doce infancia. ¡qué tempos aqueles nos que faciamos trasnadas! ¿Acórdaste da pita de don Luís? Sigo agardando polo pitiño que me ías regalar. 

Lémbraste da carta que me mandaras contándome que coñeceras Coruña e que non  cambiabas Nogueira por nada? ¿Quen che ía dicir a ti que deixarías Nogueira para ir a estudar a Universidade de Santiago comigo? E agora a cidade gústache tanto coma a nosa querida Nogueira. 

Aínda me lembro do tempo que vivín fóra de Nogueira, custárame un montón adaptarme,  era todo tan diferente, aínda que fixera amigos pronto, só me gustaba escribirche cartas para contarche todo o que me pasaba e encantábame recibir a túa resposta. 

A vida da miña familia cambiou moito cando meu pai perdeu o traballo e tivemos que volver a Nogueira porque a vida en Vigo era moi cara. Pero todo empezou a ir para ben cando meus pais abriron a panadería que tanto éxito tivo. 

Estou moi agradecida porque o mellor daqueles días foi terte a ti comigo animándome e levándome de paseo pola aldea adiante e facéndome rir coas túas ocurrencias. 

Alégrome de ter voltado a Nogueira porque puidemos vivir moitas aventuras xuntos, reforzar a nosa amizade e grazas a iso agora temos algo especial.

Nunca esqueceremos todas aquelas vivencias que compartimos e estas cartas son a proba do cariño que sempre nos tivemos. 

Rita e Roque.

Xuntos de novo

Nogueira , 28 de Xaneiro de 2013.

Ola Rita:

Ai Rita, estes de Correos son uns incompetentes, ¿podes crer que aínda me chegou  hoxe a túa carta? 

Pois que saibas que a pesar de que ti xa levas unha semana aquí en Nogueira, faime ilusión contestarcha e ao rematar voucha deixar no buzón da túa casa.

Sei que estes días telo pasado mal porque ves a túa nai triste pola perda do emprego do teu pai, mais a min non me gusta  verte así con esa cariña tan entristecida. Por iso, propóñoche un plan! Que vaiamos mañá a tarde a cazar saltamontes.

Alégrome de que volveses  e máis aínda que poidamos ir xuntos á escola. Agora xa somos tres máis na aldea, ¡qué ben! A ver se se vai enchendo de rapazas guapas coma ti.

Vouche confesar algo… Pensei que ao volver da cidade serías unha estirada máis como a Tere, pero ti segues sendo igual e séguenche gustando as mesmas falcatruadas de sempre.

Acórdate mañá de non pasar pola igrexa, que o cura don Luis ándanos buscando porque lle escapei cunha pita. Téñolla que devolver cando me poña os ovos, que quero ver se ten pitiños e así regáloche un.

Agora xa non vai ser necesario que nos escribamos máis cartas, porque te vou ver todos os días. Non esquezas o bote de vidro para os saltamontes.

Véxote logo. 

Roque.

Cada vez máis diferentes

Nogueira a 21 de decembro de 2012.

Ola Rita:

Recibín onte a túa carta. Alégrome de que esteas ben. Eu estou intrigado co que me contaches sobre o traballo de teu pai. Non sabía que traballaba facendo coches, como era a marca? Citraen? Ah, non… Citroën.

Hai que ver que diferentes son os traballos de nosos pais. Por exemplo, o teu pai ten un horario moi raro e estrito e ten que estar moitas horas pechado na fábrica. Mentres que meu pai ten máis liberdade, coida das vacas, aliméntaas, encárgase de que as máquinas muxidoras funcionen e axuda no parto dos becerriños.

Tamén as nosas nais teñen traballos moi distintos, a túa traballa nunha conserveira de zamburiñas e sardiñas e ten un horario moi longo. E a miña nai está a maior parte do día na casa cociñando, vai un ratiño todas as tardes á horta para ver como están os repoliños e ás veces queda un rato falando ca señora Asunción e a tía Elsita sobre os “marujeos” da aldea.

Dende que marchaches a Vigo, temos poucas cousas en común, só os mesmos gustos e as nosas aventuras e segredos.

Falando de segredos, que lle vas pedir ós Reis? Dimo que eu gárdoche o segredo. Eu voulle pedir un cadelo para xogar con el polo monte adiante.

Ben, vou onda miña avoa que vamos facer galletas para o Nadal, que hoxe non podo saír a xogar fóra porque nevou un montón.

Escríbeme axiña e cóntame o teu segredo. Mándoche unha aperta e deséxoche que pases un Bo Nadal e teñas un feliz Ano Novo, e ten coidado ao tomar as uvas, non te vaias afogar.

Do teu amigo Roque.

Descubrindo novos territorios

En Nogueira a 20 Novembro de 2012.

Ola Rita:

Adiviña que fixen hoxe. Esta mañá coñecín A Coruña porque fun visitar a miña irmá. É grande de raio, agora entendo por que se perdeu Uxía. Había un montón de coches de todas as cores e facían moito ruído. As casas eran moi grandes, que digo casas, eran uns edificios altísimos, tanto que apenas lle daba o sol á rúa.

A xente é moi maleducada, empuxáronme tres señoras cas súas bolsas  da compra e nin perdón me dixeron. Qué abafante! Toda a xente levaba présa. Ían dun lado a outro. Ocórreche o mesmo a ti cando saes á rúa? Non entendo como che pode gustar a cidade, co bonita e tranquila que é a nosa aldea.

O único que me gustou  foi a praia de Riazor, mágoa que sexa inverno, senón dun chouto metíame na auga.

A miña irmá levounos a un centro comercial enorme, e ela di que é dos máis grandes de Europa, chámase Marineda City. Ten de todo: restaurantes, tendas de roupa e de xoguetes e un cine. É tan grande que tiven que ir da man de miña nai  para non perderme. 

A miña irmá está encantada coa cidade, xa se parece a Tere a estirada, pero eu sigo preferindo a nosa querida Nogueira. Como di a túa avoa onde estean as miñas vacas que se quiten os ordeñadores. 

Déixote, vou apañar a leña co meu pai. Escríbeme pronto antes de que neve e non me poida chegar a túa carta.

Roque.

Chegou o outono

Nogueira, a  25 Outubro  2012.

Rita:

Alégrome de que che guste o teu novo colexio e que sorte que teñas un centro comercial preto da casa. Teño ganas de coñecelo porque seguro que é moi grande e ten moitas tendas de xoguetes. Espero que os meus pais me deixen ir a visitarte pronto, pero agora non lles podo preguntar porque están enfadados e discuten moito. O outro día falaban de facturas e nóminas. ¡Que palabras máis raras empregan os maiores!

Téñoche que contar unha nova: a miña irmá marchou á universidade. Teño entendido que para unha tal Coruña. Eu non sei onde está, pero din que é moi bonita e que ten praia. Síntome só. Boto de menos as noites de tertulia nas que me contaba historias de bruxas, fantasmas e terribles lendas  da Santa Compaña. Falei con ela onte e contoume que unha mañá de camiño a clase colleu o autobús equivocado e foi parar ó quinto pataco e non sabía como volver. Seguro que eu non me perdía porque coa miña brúxula chegaría a todas partes.

Di a miña avoa que o porco xa está ben mantido e xa lle queda pouco para o seu San Martiño. Vas vir á matanza? Eu quero que veñas e me axudes a facer as filloas. Mmmm, que ganas de chourizos e lacón con grelos.

O Xacobe e mais eu temos unha competición: a ver quen recolle máis castañas. De momento vou gañando eu porque o cura don Luís ten unha leira de castiñeiros e, mentres daba misa na parroquia de Penalba, entrei ás agachadas e collín un montón.

Por aí tamén tedes magosto? E na cidade tamén se fan fogueiras?

Respóndeme rápido as miñas preguntas e mándame algunha foto. Non te esquezas eh, que nos coñecemos.

Roque.